بخش يازدهم ثمّ اسكن سبحانه آدم دارا ارغد فيها عيشه و آمن فيها محلّته و حذّره ابليس و عداوته فاغترّه عدوّه نفاسة عليه بدار المقام و مرافقة الابرار فباع اليقين بشكّه و العزيمة بوهنه و استبدل بالجذل وجلا و بالاغترار ندما ثمّ بسط اللّه سبحانه له فى توبته و لقّاه كلمة رحمته و وعده المردّ الى جنّته و اهبطه الى دار البليّة و تناسل الذّرّيّة . ترجمه سپس خداوند سبحان ، آدم را در خانه‌اى سكنى بخشيد كه زندگيش را در آن پر نعمت و گوارا كرده بود و جايگاه او را امن و امان ساخته بود و او را از ابليس و عداوت و دشمنيش بر حذر داشت ، ولى ( سرانجام ) دشمنش او را فريب داد ، چرا كه بر او حسادت مىورزيد و از اين كه او در سراى پايدار و همنشين با نيكان است سخت ناراحت بود . آدم يقين خود را به شك و ترديد او فروخت و تصميم راسخ را با گفتهء سست او مبادله كرد ، و به خاطر همين موضوع ، شادى خود را به ترس و وحشت مبدّل ساخت و فريب شيطانى براى او پشيمانى به بار آورد ، سپس خداوند سبحان دامن توبه را براى او گسترد و كلمات رحمتش را به او القا نمود و وعدهء بازگشت به بهشتش را به او داد و او را به سراى آزمايش ( دنيا ) و جايگاه توالد و تناسل فرو فرستاد .